Een schitterende Griekse bruiloft

Huwen in een klein wit kerkje, met uitzicht over een baai. Het feest in het chiqueste hotel van Griekenland, met uitzicht op Kaap Sounio. Dat kon alleen maar een bruiloft om van te dromen zijn.


Het is even zoeken aan de luchthaven. Welke toerist wil er nu een gewone lijnbus naar het zuiden nemen? Uiteindelijk vinden we de halte van de Attica Regional Bus. Vijf minuten later stopt er al een bus. Sounio? De chauffeur gebaart dat we moeten opstappen. We zijn de enige twee reizigers. Hij geeft ons twee tickets van 1,5 euro en twee tickets van drie euro. Vreemd.

Het duurt even voor we de snelwegenwirwar rond het vliegveld Elefterios Venezelos verlaten hebben, en amper zijn we de hoofdweg richting Sounio opgereden, of daar rijdt de bus al Markopoulo binnen, het dichtst bijgelegen dorpje. De chauffeur gebaart dat we moeten uitstappen. Hij spreekt geen woord Engels en wijst naar de overkant van de straat. Dan verdwijnt hij. Hier en daar zit een oudje op een stoel, voor de rest is Markopoulo in een diepe namiddagslaap verzonken. De winkels zijn gesloten.

Er staan ook twee frivole meisjes te wachten maar zij worden opgehaald door twee bronstige jongens in een sportwagen. Een half uur later komt de bus daadwerkelijk aangereden, er zit al behoorlijk wat volk op. We rijden honderd meter ver en de bus stopt opnieuw. Nog een kwartiertje later stapt een Frans gezin op. Waar komen ze vandaan?

De kaartjesknipper spreekt wel Engels en hij verzekert ons dat we met deze bus in Sounio zullen geraken, tot aan het Grecotel zelfs, onze eindbestemming. Onze kaartjes hebben we al, het zijn die van drie euro. Busconducteurs, ze zijn er nog altijd in Griekenland. De bussen zijn wat koeler en comfortabeler geworden maar zij gebruiken nog altijd dezelfde papieren ticketjes en de ronduit antieke muntenhouders.

De bussen blijken ook nog altijd even vaak te stoppen als vroeger. We nemen niet de nieuwe expresweg en doen zowat alle aanpalende dorpjes en nederzettingen aan. Plus de plaatsen waar gewoon iemand wil uitstappen, halte of niet. De bus, aanvankelijk vol, loopt langzaam leeg, tot we nog alleen overblijven met het Franse gezin. In het verlaten havenstadje Lavrio stapt ook de conducteur uit en laat ons verweesd achter. De laatste halte is de kade, waar de Fransen ons verlaten. De chauffeur begint de bus op te ruimen.


Delen





© Vivat.be 2014

Contact | Wie zij wij?