Toch maar kernenergie?

Het leek nochtans allemaal in kannen en kruiken: vanaf 2015 zou België beginnen met de geleidelijke sluiting van de kerncentrales. De opwarming van de aarde heeft het hele debat weer opnieuw doen oplaaien.


Bij elke tankbeurt word ik ermee geconfronteerd: wat voor ongelooflijke uilen wij toch zijn dat we de kernenergie willen afschaffen. Nu uit verschillende onderzoeken ook nog eens blijkt dat de gevolgen van de nucleaire ramp in Tsjernobyl in de verste verte niet de doemscenario’s benaderen die ons twintig jaar geleden werden voorgespiegeld, krijg ik het al helemaal op mijn heupen.

De beslissing om de kerncentrales te sluiten, getuigt van een gebrek aan intelligentie, zeg maar van achterlijkheid. België heeft zelf geen grondstoffen. De enige nuttige rol dat een grondstofarm land als België nog kan spelen in de energiewereld is als voortrekker in de kerntechnologie en aanverwanten. Het enige mogelijke energie-exportproduct voor ons is de kennis over een duurzaam kernenergiebeleid en de conversie ervan naar elektriciteit. Vroeger kwamen zo de Amerikanen hier de kernwetenschappers weghalen. Het atoomcentrum van Mol genoot 40 jaar geleden wereldfaam. Toen waren wij Belgen nog pioniers.
En hypocriet zijn we ook: we kopen liever onze elektriciteit veel te duur van Frankrijk die daar… -inderdaad- voor 80% door kernenergie wordt opgewekt!

Maar er zijn nog veel belangrijkere redenen om acuut te stoppen met het gebruik van aardolie als energiebron. Men gaat ons dat de komende generaties zelfs zeer kwalijk nemen. Aardolie hebben we namelijk ook nodig als basis voor kunststoffen. En kunststof is een basiselement van onze beschaving geworden. Ja, zeggen de groene jongens dan, maar daar kan je ook plantaardige olie voor gebruiken. Een petrochemische fabriek produceert minstens duizend ton kunststofbasis per dag. Een hectare koolzaad kan hooguit vijf ton per jaar van dat spul opbrengen. Probeert u zich maar eens in te beelden hoe groot de benodigde oppervlakte moet zijn om die ene fabriek te bevoorraden. Om aan de totale behoefte te voldoen, zouden we zowat alle bossen en landbouwgebieden op de aardbol moeten laten verdwijnen in ruil voor koolzaadvelden of suikerrietplantages. Het verhaal van de koolzaadolie, en van eender welke andere zogenaamde biotechnologie, is volksverlakkerij van de eerste orde.


Delen





© Vivat.be 2014

Contact | Wie zij wij?